روحانيان، شاعران و نويسندگان در حقيقت مرزبانان فرهنگ هر جامعه ميباشند كه با سعي و تلاش فراوان آثاري ارجمند را براي نسلهاي آينده به يادگار ميباشند كه با سعي و تلاش فراوان آثاري ارجمند را براي نسلهاي آينده به يادگار ميگذارند. پاسداشت نام و ياد آنها به گونهاي قدرشناسي نسل امروز را به اثبات ميرساند. در اين مختصر سعي شده است تنها به ياد كرد افرادي همت بگماريم كه زندگي و آثار آنان از برجستگي ويژهاي نسبت به ديگر همگنان برخوردار باشد و براي پرهيز از اطالهء سخن نام بسياري از شاعران لارستان ذكر نشده است.
-سيدعبدالحسين موسوي لاري دزفولي
سيدعبدالحسين فرزند سيدعبدالله موسوي دزفولي لاري، از مجتهدان مبارز و آزاديخواه جنوب ايران بود. وي در پي درخواست حاج علي وكيل به امر ميرزاي شيرازي، در سال 1309 هـ..، از نجف اشرف به لار آمد. در همان آغاز ورود حوزهء علميه تأسيس نمود و سنت متروك نماز جمعه را احيا كرد. سيد به ولايت فقيه عقيدهء راسخ داشت و حكومت اسلامي را از شئون فقيه عادل و جامعالشرايط ميدانست. وي با شجاعت بينظير فتواي وجوب انحلال سلسلهء قاجاريه را صادر كرد و نوشت: «واجب است، تبديل سلطنت امويهء قاجاريه به دولت حقهء اسلاميه»