داریوش ارجمند درباره زبان لارستانی گفت: در دل زبان لارستانی چیزهایی یافت می شود که هویت ما را روشن می کند ضرورت شناخت و ترویج این زبان و فرهنگ در تعیین هویت،شناخت قدمت ما برای شناخت دلایل بالندگی یک زبان و متولد شدن کلمات تازه با مرگ کلمات قدیم، و اشتراکاتی است که وجود دارد.

وی گفت: برای ماندگاری زبان بهترین زبانی که می تواند این زبان را حفظ کند زبان هنر است به صورت فیلم، نمایشنامه اشعار محلی، اجرای آنها، آواز محلی و... که می تواند به حفظ و ماندگاری آن کمک کند.
این هنرمند و هنرپیشه سینمای ایران افزود: برای ایرانی شدن و همه فهم شدن باید به گونه ای از این زبان بهره برداری شود که احتیاجی به ترجمه همزمان نداشته باشیم.
در بسیاری از لهجه ها ما به ترجمه احتیاج نداریم کلمات در اصل خودشان یکی هستند اما در شکل تلفظشان گونه های مختلفی دارند.
وی در مورد ضرورت هویت یابی و بازشناسی فرهنگ عامه افزود: شناخت هویت خیلی مهم است نه تنها در لارستان در بلوچستان در ترکمنستان در یزد، رشت، آذربایجان هم باید به این مسائل پرداخته شود. منتهی در لارستان به دلیل مهجوریت آن و داشتن قدرت وسیع زبانی، که لهجه های گوناگونی از زبان لارستانی وجود دارد، ضرورت پرداختن به این زبان را دو چندان می کند.
برای ماندگاری این زبانمی توان بعضی از کلمات خوش آهنگ و کلماتی که معنایش به نظر من راحت تر دریافت می شود در متون شعرا و قطعه نویسان گنجانده شود.
این چهره سینمای ایران در مورد چگونگی احیای کلمات با اشاره به شعر نیما« کی فصل باران می رسد داروک» برکلمه داروک به عنوان احیای کلمه تاکید می کند و می گوید: در آن زمان، بدلیل محلی بودن کلمه کسی معنای آن را نمی دانست ولی امروزه همه ایران معنی آنرا می دانند. این کلمه از منطقه شمال زنده شد و به زبان عام ما راه یافت.